5 Nisan 2017 Çarşamba

Bir İz Bırak Bana (Yorum) - Nihal Yormaz


Biterken...
Arkadaşlar hikaye, sizi alıp öyle yerlere götürüyor ki, birden içinde yaşadığınız koşulları düşünüyor ve kapanan yaraların ne kadar acıttığını hatırlıyorsunuz. Evet, belki bir otistik değilsiniz ama bir insansınız, aynı şifreye sahipsiniz. Kimi zaman horlanıyor, kimi zamansa dışlanıyorsunuz. Tıpkı romandaki otistik Can gibi, belki de ondan daha durumdasınız. Ve kendinizi dış dünyaya kabul ettirmişsinizdir. Peki ya fiziksel olarak bunu başaramayanlar nasıl bir hayat sürüyor, zorluk yaşıyor? Bilmiyoruz. İşin aslı bilmek de istemiyoruz. Çünkü Can değiliz ya da Can'ın ailesinden biri değiliz. Kısacası işin ucu bize dokunmamış. Eğer günün birinde dokunursa o zaman insanların vefasızlığından şikayet ediyoruz. O yüzden hangi zor koşullarda olursak olalım, insanlığımızı bir kenara koymadan çevremizdeki anlamaya çalışalım. Merak eden veya insanlığını hatırlamak isteyen varsa okumasını ısrarla tavsiye ederim.
Alıntı:
Kimse otistik bir çocuğun anne babası olmayı seçmez biliyorum çünkü bunu annemden birkaç kez duydum. Bazen annemle babamı birbirleriyle yüksek sesle konuşurken duyardım ve o günlerden birinde annem şöyle demişti:
“Bu çocuğu okula göndermek istiyorum çünkü artık bende hayatımı yaşamak, sosyal hayata karışmak istiyorum. Otistik bir çocuğun annesi olmayı ben seçmedim ve bugüne kadar da elimizden geleni yaptık. Artık eskisi gibi sürekli öfke nöbeti de geçirmiyor ve sağa sola tekmeler savurmuyor. Artık komutları algılıyor ve kendisi gibilere eğitim verilen özel bir kuruma göndermemizde bir sakınca yok. Bunu neden anlamak istemiyorsun?”
Bir İz Bırak Bana - Nihal Yormaz


0 yorum:

Yorum Gönder