14 Ekim 2016 Cuma

İvan İlyiç’in Ölümü (Yorum) - Lev Tolstoy


Biterken...
Sevgili arkadaşlar ne zaman bir Tolstoy kitabını okumasam melankolikliğin farklı bir boyutuyla karşılaşıyorum. Evet, hüzün açısından bakarsanız yazar çok güzel yazdığı için otomatikman hüzünlü sahnelerde aşırı duygulanıyorsunuz ama bunun yanı sıra dertlerin çeşit çeşit olduğunu, insan tiplerinin varoluşsal durumlara nasıl tepki verebildiklerini daha net bir şekilde görüyorsunuz. İvan İlyiç'in rahatsızlığını tam anlayamadım. Sanırım böbrek yetmezliği, hastalığın seyri bana kanseri anımsattı. Gerçekten ölüm olgusunun yanında hastalığın fiziksel ve duygusal yükü de oldukça yıkıcı. Uzun lafın kısası okumayanlara mutlaka tavsiye ederim.
Alıntı:
Onun nazarında bütün bunlar bir anda gerçekleşmişti ve bu anın anlamı değişmiyordu artık. Yanındakilerin gözündeyse can çekişmesi iki saat daha sürmüştü. Göğsünde bir hırıltı vardı; bir deri bir kemik kalmış vücudu sarsılıyordu. Sonra yavaş yavaş azaldı hırıltı ve tıkanmaları. “Bitti!” dedi başındaki biri. İvan İlyiç bu sözleri duydu ve içinden tekrarladı onları. “Ölüm bitti,” dedi kendi kendine. “Artık yok.” Havayı içine çekerken yarısında nefesi kesildi, vücudu kasıldı ve öldü. İvan İlyiç’in Ölümü - Lev Tolstoy


0 yorum:

Yorum Gönder